miércoles, 22 de marzo de 2017

Así se inoculó durante años en los hogares la ideología de género: lo que ahora son leyes e imposiciones antes fueron contenidos televisivos

Series, presentadores, realities: así se inoculó durante años en los hogares la ideología de género

El lobby LGTB lleva años trabajando en el mundo del entretenimiento y los medios. 
En España todas las cadenas sucumben al lobby LGTB


Para entender la situación actual en la que la ideología de género campa a sus anchas en España hay que remontarse años atrás. Lo que ahora son leyes e imposiciones antes fueron contenidos televisivos. Desde hace más de quince años, el lobby LGTB ha ido copando los contenidos televisivos y ahora casi lo dominan todo logrando así normalizar y preparar el camino a esta ideología.

Series, películas, realities shows, presentadores...Su presencia ha sido abrumadora estos años, lo que ha ido anestesiando a la sociedad española, que ya ve familiar todo lo relacionado con el LGTB. Sonia Robledo ha analizado en Actuall todo este proceso hasta llegar a lo que vive España hoy:

Todo empezó en 2003, con “Aquí no hay quien viva” (Antena 3), serie pionera en introducir personajes LGTBI en la pequeña pantalla. Y ha llegado hasta “First Dates” (Mediaset)… de momento.

El productor de “Aquí no hay quien viva”, José Luis Moreno, introduce con las manos abiertas a Mauri, un vecino gay del edificio del de tres plantas, una portería antigua y un local donde se desarrolla la serie. A día de hoy, su predecesora, “La que se avecina”, ha heredado la representación LGTBI en esta comunidad de vecinos.

Ya teníamos el universo LGTB en una escalera, como la de Buero Vallejo. Nada más cotidiano, cercano al espectador y hasta entrañable. Ponga un gay en su casa, aunque sea, de momento la comunidad de vecinos.

Los personajes LGTB lo han copado casi todo
Después los personajes o contenidos LGTB lo han copado casi todo: series, realities, sit-com, tertulias y por supuesto la publicidad. La pequeña pantalla ha hecho que estén en todas partes, adquiriendo así un estatus de visibilidad incontestable. Y por lo tanto de normalidad.

¿Es casual que “Aquí no hay quien viva” se inicie sólo un año antes de que el PSOE de Zapatero incluya en su programa electoral el matrimonio homosexual?

¿Es casual que la serie se inicie en 2003, sólo un año antes de que el PSOE de Zapatero incluya en su programa electoral el matrimonio homosexual? Y en cuanto llegó al poder, una de las primeras medidas de su Gobierno fue aprobarlo (2005).

Once Venice's government was comprised of people who knew how to make money and create jobs, there was a dramatic increase in financial and legal innovation.

The Medieval Geniuses Who Invented Carried Interest and the Modern Barbarians Who Want to Tax It

by Drew Armstrong

IIt’s no secret that both Donald Trump and Hillary Clinton fail to understand that taxation is theft. Neither was even willing to retain the few laudable provisions that exist in the tax code. Instead, they used class warfare to condemn what is commonly referred to as “carried interest.”

Carried interest allows the investment manager of a fund or partnership to be compensated with the profits of the funds. The proceeds are taxed as capital gains rather than income.

Despite the heated rhetoric, the provision of law is based on a historical parallel that dates back to the Middle Ages. A look back into history shows how carried interest was created and why it is a vital component of a thriving society.

Merchants Fuel Long-Distance Trade

Think back to Venice, Italy in the year 1036. Due to the geographic location and numerous beneficial alliances, Venice began to grow wealthy as an international center of trade. Up to that point, the Venetian head of state, or Doge, had absolute power and was always selected from one of the three wealthiest families. But as the wealthy merchant class grew, so did their power, and by 1036 the first merchant was elected as Doge.

As the wealthy merchant class gained power, Venice’s trade greatly expanded, creating enormous opportunity for its citizens. 


Read more:

Another collective apology is being demanded of us. This time for making India poor.

Is the Empire really to blame for impoverishing India?

By Tim Worstall

  • There are things we should apologise for, but making India poorer isn't one of them
  • The Licence Raj was an attempt to grow the Indian economy using Fabian Socialist tactics
  • India's economy tripled during the Raj - but so too did its population

Another collective apology is being demanded of us. This time for making India poor. That’s the message from Shashi Tharoor, whose new book, Inglorious Empire, is calling for reparations. He claims we invaded, added the sub-Continent to the Empire, impoverished the place and the people.

There is only one slight problem with this analysis – which is that the Indian economy tripled in size between Clive slashing his way through the Maharajahs and Partition. You can call me a detail-obsessed fuddy duddy if you like but that’s not leaving a place poorer.

While there are most certainly things we should and could apologise for – Matt Ridley details some of the horrors in The Times as does David Olusoga over in The Guardian – making India poorer isn’t one of them.

We can point to unfair trade terms for cotton or locomotives, we can even point out that the average living standard of an inhabitant didn’t increase very much over those centuries. But the place didn’t become poorer.

The standard measurements of historical living standards come from Angus Maddison. If you’ve haven’t done so, it’s most informative to download that spreadsheet and have a look. While these numbers aren’t accurate to the last cent, it’s generally accepted that they’re a pretty good guide. The measurement is in US$ of 1992 vintage, adjusted for price differences across time and geography in order for us to be able to compare living standards not cash income before inflation or anything


Read more:

In its ancient and scholastic form, indeed, the subject of Logic stands almost exclusively associated with the great name of Aristotle

How Aristotle Created the Computer

by Chris Dixon

The philosophers he influenced set the stage for the technological revolution that remade our world.

The history of computers is often told as a history of objects, from the abacus to the Babbage engine up through the code-breaking machines of World War II. In fact, it is better understood as a history of ideas, mainly ideas that emerged from mathematical logic, an obscure and cult-like discipline that first developed in the 19th century. Mathematical logic was pioneered by philosopher-mathematicians, most notably George Boole and Gottlob Frege, who were themselves inspired by Leibniz’s dream of a universal “concept language,” and the ancient logical system of Aristotle.

Mathematical logic was initially considered a hopelessly abstract subject with no conceivable applications. As one computer scientist commented: “If, in 1901, a talented and sympathetic outsider had been called upon to survey the sciences and name the branch which would be least fruitful in [the] century ahead, his choice might well have settled upon mathematical logic.” And yet, it would provide the foundation for a field that would have more impact on the modern world than any other.


Read more:

Paris, 10e Pèlerinage du Monde des Médias, le 22 avril

Capture d’écran 2017-03-18 à 17.49.48

domingo, 19 de marzo de 2017

What does natural law say about the power of judges in constitutional systems of government?

Neil Gorsuch, Natural Law, and the Limits of Judicial Power

by Samuel Gregg

When President Donald Trump announced his first nominee to the Supreme Court, many observers quickly noted that Neil Gorsuch wrote his doctoral thesis under the supervision of the Oxford legal philosopher John Finnis. Some immediately asked whether Gorsuch’s approach to constitutional interpretation might be shaped by the “New Natural Law Theory” (NNLT) pioneered by Finnis and others.

The columnist George Will, for instance, expressed the hope that Gorsuch might “effect a philosophic correction” to what Will regards as a lacuna in Justice Antonin Scalia’s theory of originalism. In his 1997 book A Matter of Interpretation: Federal Courts and the Law, Scalia wrote, “there is no such philosophizing in our Constitution, which, unlike the Declaration of Independence and the Declaration of the Rights of Man, is a practical and pragmatic charter of government.”

Will takes a different view. Natural rights, he claimed, may be “independent of the Constitution” insofar as they “are grounded in [human] nature.” But natural rights are also, Will stated, what the Constitution exists to protect. Will concluded by suggesting that the fact the Gorsuch studied under the author ofNatural Law and Natural Rights (1980)—the book which some believe single-handedly revitalized natural law theory in jurisprudence and philosophy more generally—might foreshadow more attention to natural rights in Supreme Court deliberations.

No one can predict with certainty Gorsuch’s take on any question on which he might be called to deliberate if he receives Senate confirmation. But before too much ink is spilled speculating on whether natural law in general or NNLT in particular will influence Gorsuch’s thought, it is worth reflecting on two important prior questions. How does natural law theory view constitutionalism? And what does this mean for the exercise of judicial power?
Power Maps or Normative Ends?

Answering such questions requires clarification of the purpose of constitutions. Constitutions are usually regarded as
(1) the written documents that outline the powers of different political institutions as well as 

(2) the legal rules, customs, and conventions that define the system and workings of government.

But in his 1998 book An Introduction to Constitutional Law (published in the same series as Natural Law and Natural Rights), Eric Barendt notes that constitutions are more than a type of power map. For if this were the sole purpose of constitutions, it would be possible for a tyrannical regime to comply formally with constitutional law while carrying out fundamentally unjust policies.

In other words, constitutions have purposes that go beyond saying who may do what. In the American Constitution’s case, one such goal is to limit the exercise of political authority. At the time of its drafting, a major focus was on limiting the powers of the states. But the Constitution also seeks to establish barriers to despotism through dividing power, establishing checks and balances, and specifying protections for particular liberties, especially through the Bill of Rights.

At no point, however, does the Constitution guarantee the realization of happiness by any Americans. Instead it helps to promote what NNLT describes as an instrumental common good rather than a common good that is an all-encompassing end in itself. This instrumental common good concerns particular conditions that must prevail in a community if people are to flourish. When the rule of law, for example, is absent from a community, it becomes much more difficult for all individuals and associations in that community to pursue their legitimate ends.

The Political Common Good and Limited Government

How then does NNLT view the relationship between this instrumental common good and the state? In a succinct introduction to NNLT, Christopher Tollefsenexplains that the three primary NNLT thinkers—Finnis, Germain Grisez, and the late Joseph Boyle—“converged on an account of political authority and the common good” over time.

In the first place they rejected, as Finnis writes, the view that “government should command whatever leads people towards their ultimate (heavenly) end, forbid whatever deflects them from it, and coercively deter people from evil-doing and induce them to morally decent conduct.” Rather, NNLT holds that government serves “the political common good.”

This political common good, Finnis explains, consists of “the whole ensemble of material and other conditions, including forms of collaboration, that tend to favor, facilitate, and foster the realization by each individual [in that community] of his or her personal development.” Here “personal development” is shorthand for integral human flourishing: the free choice of, and coherent participation in, basic goods like truth, work, and beauty, which are self-evidently good for all humans.

The conditions that might facilitate everyone’s ability to make free choices for such goods are extensive. They range from protecting the community from external aggression to deterring and punishing community members who act in what Tollefsen calls a predatory manner.

But NNLT also specifies that the carrying out of these responsibilities should never involve government taking over the proper responsibilities of natural societies (such as families or religious associations) and only exceptionally calls for the state taking over the responsibilities of instrumental associations (such as businesses). Assisting individuals and associations in a given political community means precisely that: helping. The state does not assist people by usurping or annulling their ability to make the free choices that actualize human flourishing.

More could be said about NNLT’s view of how the state seeks to realize the political common good. The most recent iteration may be found in Finnis’s response to Leslie Green’s critique of his conception of limited government in the same collection of essays in which Judge Gorsuch published a paper entitled “Intention and the Allocation of Risk.” For our purposes, however, what matters is that NNLT’s understanding of the political common good underscores the necessity of limited and therefore constitutional government.

Designing Constitutions and Configuring Judicial Power

This leaves unanswered the question of what natural law theory says abouthow we limit the state’s powers. As Robert P. George writes, natural law theory holds that positive law, including constitutional law, is always derived in some way from the natural law. Sometimes this is relatively direct: the wrongness of murder, for instance, translates quickly into the laws that prohibit and punish murder.

But to an extent perhaps greater than other natural law theories, NNLT has stressed Thomas Aquinas’s point that the derivation is not always so direct. We cannot, for instance, determine the one unique constitutional arrangement that 

(1) successfully restricts the scope of government action by dividing executive, judicial, and legislative powers and 

(2) gives effect to those fundamental protections we call rights.

Instead, constitutional design occurs by way of what Aquinas called in hisSumma Theologiae “determination [determinatio] of certain generalities.” The constitutions of the United States, France, and Australia all involve, for instance, the separation of powers. But they do not realize this goal in exactly the same way. Each, however, is a reasonable way of realizing the same end.
A similar point can be made about the scope of judicial review accorded by a constitution to judges. Take the case of a constitution being developed in a community in which natural law and natural rights are self-evident to those drafting and ratifying the constitution. Let’s also assume that the drafters expect the community’s political life to continue to reflect a commitment to natural rights and natural law.

Yet even when devising constitutional arrangements in such a context, the drafters cannot directly decide on the basis of the natural law itself the extent to which, for example, judges may review legislation from the standpoint of natural rights. This is very much a question of determinatio.

The constitution’s designers may determine that the legislature rather than the judiciary should have the primary responsibility for assuring that laws do not violate the logic and morality of natural law or the freedoms embodied in natural rights. This would mean that judges who presumed to take such a primary role upon themselves, rather than confining themselves to acting according to the constitution’s intent and text, would be acting in a lawless manner.

This would still be the case if the cause—such as protecting innocent life—were good. George reminds us that all public officials in a reasonably just regime have “a duty in justice to respect the constitutional limits of their own authority,” not least because respect for the rule of law (which includes respecting a community’s just determinatio of constitutional order) is itself a requirement of natural law.

What might all this mean for a Justice Neil Gorsuch? If NNLT has exercised some influence over his thought, those who desire greater attention being given to natural rights in Supreme Court deliberations shouldn’t assume that Gorsuch believes a robust concern for natural law permits him to go beyond what the Constitution’s intent and text allow Supreme Court justices to do.

On the contrary, it points to a justice who would operate strictly within the boundaries of that great determinatio adopted by the Founders in 1787, ratified by the states in 1788, and modified by subsequent amendments. Certainly, that still leaves scope for a justice who wants to protect those natural rights that he believes are to be found in the Constitution. But it would occur in a way consistent with the Constitution’s commitment to limiting state power—including that of the judiciary—and a natural law understanding of constitutional design.

Samuel Gregg is Research Director at the Acton Institute.

Read more:

Canadian Catholics are mourning the loss of one of the local Church’s most ardent defenders of life

Msgr. Vincent Foy: the 101-year-old priest who refused to be silent about betrayals in the Church

by Lianne Laurence

TORONTO, March 14, 2017 (LifeSiteNews) — Canadian Catholics are mourning the loss of one of the local Church’s most ardent defenders of life. Monsignor Vincent Foy, who died March 13 from natural causes at age 101, is remembered especially for his decades-long battle to promote the Church’s authentic teaching on procreation.

A canon lawyer and priest of the Archdiocese of Toronto for 78 years, Msgr. Foy was “an inveterate defender of the sacredness of all human life, especially that of unborn babies,” said Basilian Father Alphonse de Valk, former editor of The Interim and founding editor of Catholic Insight Magazine.

“His greatest and most courageous contribution to Canada’s pro-life cause came when he decided that he could no longer be silent about the betrayal by a large majority of Canada’s bishops” of the Church’s teaching on contraception, Fr. de Valk told LifeSiteNews.

That betrayal came in the form of the Canadian Conference of Catholic Bishops’ 1968 Winnipeg Statement, released two months after Pope Paul VI publishedHumanae Vitae in July 1968, which reaffirmed Catholic teaching that contraception is intrinsically evil.

In the Winnipeg Statement, the bishops “contradicted and opposed” Humanae Vitae, “virtually nullifying the encyclical in large part in North America and elsewhere,” said Fr. de Valk.

The “bishops fell into the trap of moral relativism,” Msgr. Foy wrote in Tragedy at Winnipeg, his major critique of the document first published in Challenge Magazine in 1988.

It gives a play-by-play account of the lead-up to and fall out from the Statement’s publication on September 27, 1968, which Foy described as “the saddest day in the history of the Catholic Church in Canada.”

The Statement’s Paragraph 26 tells Catholics if they sincerely try but cannot follow Church teaching in this matter, “whoever chooses that course which seems right to him does so in good conscience.”

Msgr. Foy was unflagging in his opposition to the Winnipeg Statement, even though “he often seemed like a lone voice” speaking out against it, “with many Canadian Catholics welcoming the document,” noted a 2014 LifeSiteNews article.

“Despite advice that he was wasting his time, reprint after reprint appeared, article after article continued to savage contraception,” de Valk told LifeSiteNews.

‘A hero in every sense of the word’

“Monsignor Foy was a hero in every sense of the word,” noted John-Henry Westen, co-founder and editor-in-chief of LifeSiteNews.

“He battled on the most difficult field, against his own confreres in the hierarchy who refused to remain true to the teaching of the Church on the intrinsic evil of contraception.”

“Through his writings and clarity he likely saved countless souls,” added Westen.

“Not only of those Catholics who would otherwise have been led astray into a false vision of their warped consciences as supreme arbiter, but also the souls of clergy who would otherwise have misled many of the faithful resulting in their own damnation.”

“He was solid as a rock,” echoed Jim Hughes, president of Campaign Life Coalition, who knew Msgr. Foy for 50 years.

We are living through a dangerous moment in our national life, of an intensity and potential for destruction unseen since 1968.

Persuasive disciples, not anarchic disrupters

In a volatile situation like this, the task of religious leaders is not to imitate Saul Alinsky or to mimic Lenin’s strategy of heightening the contradictions.

We are living through a dangerous moment in our national life, of an intensity and potential for destruction unseen since 1968. Then, a teenager, I watched U.S. Army tanks patrol the streets of Baltimore around the African-American parish where I worked. Now, a Medicare card carrier, I’m just as concerned about the fragility of the Republic and the rule of law.

A uniquely vile presidential campaign has been followed by a post-election rejectionism that conjures up images of 1860. Electoral refuseniks who cannot abide the verdict rendered on November 8 put on a vile display in Washington the day after the inauguration – and this despite President Obama’s plea for civility and a dignified transfer of power. The new administration has not helped matters with its own tendency toward raw-meat rhetoric, seemingly aimed at keeping its electoral base in a state of permanent outrage.

In today’s deeply divided America, the public debate is too often being framed by those who substitute invective for argument while demonstrating a visceral contempt for normal democratic political and legal process. Unless reason reasserts itself over passion, the potential for short term chaos is great and the risk of long-term damage even greater: an ongoing cycle of resentment, bitterness, and revenge that will lead to more of the gratuitous violence that was seen on the streets of Washington this past January 21.

Americans once knew a different way. In the 1950s and early 1960s, the civil rights movement promoted, not rage and disruption, but nonviolent civil disobedience, accepting the penalties imposed under what protesters deemed unjust laws in order to awaken consciences to the injustice of those laws. The canonical text here is Dr. Martin Luther King, Jr.’s brilliant Letter from Birmingham Jail. In it, King married a Gandhian theory of nonviolent direct action to Thomas Aquinas’s understanding of the relationship of moral law to civil law, calmly but forcefully explaining his cause and his actions to skeptical fellow-clergymen who were critical of his methods. The Letter is thoughtful, measured, and well worth re-reading – not least because some religious leaders today are taking an opposite tack. These leaders may imagine that their calls for “disruption,” of the sort Saul Alinsky described in Rules for Radicals, stand in continuity with King’s Letter from Birmingham Jail. They do not. They appeal to outrage, not to the people’s instinct for justice.

They risk little or nothing, whereas King risked everything. Their program, such as it is, calls for resistance and defiance rather than correction and civic renewal. There is little in their message about “dialogue,” a key theme of Pope Francis; but there is a lot of hot rhetoric about impeding the enforcement of the laws, in terms weirdly reminiscent of the states-rights or “nullification” theory of John C. Calhoun, recently disowned by Yale University for his defense of slavery.

I do not raise these concerns as an apologist for the present administration. I publicly opposed the nomination of Mr. Trump and did not vote for him (or his opponent) last November. A clever e-mail correspondent spoke for me and perhaps many others when he asked, on November 9, “Do the Germans have a word for ‘euphoric dread’?” (They don’t, alas.) The administration has made decisions and appointments I applaud, and decisions and appointments I deplore. I often find the rhetoric from the White House a degradation of what we used to call “the public discourse.” But that fevered talk has been quite matched by the administration’s opponents in a public scream-in.

In a volatile situation like this, the task of religious leaders is not to imitate Saul Alinsky or to mimic Lenin’s strategy of heightening the contradictions. The task of religious leaders is to call their people to live citizenship as discipleship, which in this instance means using the arts of persuasion rather than the anarchic tactics of disruption to do the work of justice. Discipleship will always involve speaking truth to power. But Christian discipleship is a matter of speaking that truth and attempting to persuade others of it, not barking epithets.

Order is fragile. Order is gravely threatened by incivility, from any source. Whatever their politics – left, right, alt-left or alt-right – those contributing to that incivility and that assault on order are playing with fire, which means they’re behaving irresponsibly. Their counsel should be ignored.

Ernest Hemingway: So why does this story matter? Does it offer any insights that may be useful today?

How Russia Recruited Ernest Hemingway


Resultado de imagen para ernest hemingway nkvd
The Russians have been working among us in Washington and New York for a long time, and Papa Hemingway was just one of their more high profile collaborators.

One day in New York, in the winter of 1940-1941, a Soviet spy named Jacob Golos recruited Ernest Hemingway “for our work.” Golos was a colorful old Bolshevik, a lifelong revolutionary who had escaped from czarist banishment by walking from Siberia to China. Golos eventually settled on the lower east side of Manhattan, where he became one of the founders of the Communist Party of the USA and a linchpin for Soviet espionage on the east coast. On the day that he pitched Hemingway, he was acting on behalf of the NKVD, the predecessor of the KGB during the Cold War and of the SVR today. After the meeting, Golos reported to Moscow that he was “sure that he [Hemingway] will cooperate with us and … do everything he can” to help the NKVD.


So why does this story matter? Does it offer any insights that may be useful today?

First, it points up the continuities in Russian history. 

No matter whether it is called NKVD, KGB, or SVR, the Russian secret service has since 1934 worked hard to gather information on and exert influence in the United States. Russian officials have never forgotten that it is in their interest to understand and manipulate the great power across the ocean, something that they have been most comfortable doing behind the scenes.

Second, the Hemingway case reminds us to look closely at cases that are not as clear cut as outright spying or influence peddling. 

The fallout from such cases can also undermine American institutions, only in more subtle ways. American interests and those of other countries occasionally overlap, but they are seldom identical. In matters of national security, it is well-nigh impossible to serve two masters, and even the appearance of conflict of interest can be corrosive, as the young Trump administration is discovering.

Third, some 70 years later, Hemingway's forays into foreign policy still resonate, but not in a reassuring way. 

Most of us who read and love his work do so because his writing—honest, direct, independent— evokes so many American values. Few of us want to learn that our literary icon was in a secret relationship with a foreign power, especially one whose values have always been so different from ours. Also troubling is the equivalency between America and Russia that he proposed in 1948, an idea that President Trump recently seemed to echo. I am old-fashioned enough to think that America is not just another great power but a unique experiment in self-government and democracy, a republic unlike any Russian government, Soviet or post-Soviet. This sadly is something that one of our greatest writers never fully grasped.

Nicholas Reynolds is the author of Writer, Sailor, Soldier, Spy, The Secret Adventures of Ernest Hemingway 1935-1961, published this month by William Morrow.

Read more:

Conférence-débat le lundi 27 mars à Versailles par Laurent Dandrieu et François Billot de Lochner

Deux défis majeurs pour la France par Laurent Dandrieu et François Billot de Lochner

Lundi 27 mars à 20 h 30
Théâtre Montansier
13 rue des réservoirs 
78000 Versailles

Meet an Extraordinary Archbishop this Week in Washington D.C.

March 19, 2017, Sunday -- Meet an Extraordinary Man This Week in Washington D.C.

Meet an Extraordinary Archbishop this Week in Washington D.C.

"His name is Thaddeus"

An extraordinary archbishop got on an airplane today in the the former East bloc to fly to Washington D.C. He will land in D.C. tonight.

His name is Thaddeus Kondrusiewicz (spelled Tadeusz in his native Belarussian), and he is a Roman Catholic archbishop who has served, metaphorically speaking, "in the shadow of the Kremlin" for more than 25 years to preach the Christian faith.

He will be in Washington and New York City this week, and will give a free lecture, open to the public, on Wednesday, March 22 at 5:00 to 7:30 The Catholic University of America, just next to the National Shrine of the Basilica of our Lady of the Immaculate Conception.

The lecture title will be "Christian Traditions in Belarus and the Proposal to Create a Catholic University in Minsk."

The lecture subtitle is: "Archbishop Tadeusz Kondrusiewicz has played a leading role in ministering to the Roman Catholic faithful in countries that were formerly part of the USSR. For 16 years he served as the Archbishop of the Catholic Church in Moscow (1991-2007). For the last 10 years he has been the Archbishop of Minsk in Belarus. In his talk, Archbishop Kondrusiewicz will speak about Christian traditions in the culture and history of Belarus and about modern business education in postindustrial society in the context of a proposal to create a Catholic university in Minsk."

The lecture will be held in the Pryzbyla Great Room B in the Pryzbyla Center at Catholic University. For more details contact:

Center for Cultural Engagement
207 Pryzbyla University Center
Catholic University of America
Washington, DC

Phone: 202-319-5637


Here is a link to a page with an announcement of the lecture: (link).

Memories of Kondrusiewicz

Archbishop Kondrusiewicz, 71 grew up in the Soviet Union. He was born in 1946 in Grodno, Belarus.

He studied mechanical engineering in the Polytechnic Institute in Leningrad during the "Soviet time" (he invented high-speed grinding equipment used in the vast Volga automobile factory, link), then, upon returning home and learning that his mother had been praying that he might become a priest, he had a change of heart and entered the seminary in Kaunas, Lithuania, to study for the priesthood.

He was ordained on May 31, 1981, at the age of 35.

He became a close and trusted friend of Pope St. John Paul II, who chose Kondrusiewicz personally to be his "man in Moscow" following the fall of the Berlin wall in 1989.

During the central 16 years of his life, from age 45 to 61 (1991 to 2007), at first alone in a small Moscow apartment, with no Curia or staff, Kondrusiewicz was the Archbishop of the Diocese of Mary, Mother of God in Moscow.

With extraordinary patience and strength of will, together with Bishop Joseph Werth in Novosibirsk (Siberia), and then two other bishops as well (there are four Catholic bishops in Russia, where Catholics number an estimate 500,000, while the Russian Orthodox are the vast majority of Christian believers), Kondrusiewicz rebuilt the structures of the Catholic Church in Russia.

Since 2007, for the past 10 years, he has been the archbishop of Minsk, in the nation of Belarus, which is tucked in between Poland and Russia ("bela" means "white" in Russian, so the name of the country means "White Russia").

"How do you have the strength do continue this work, in such freezing temperatures?" I asked Kondrusiewicz once, when I visited him in Moscow one February and the temperature was well below zero every day (I wore two ski parkas, one under the other, to try to stay warm).

"I am a soldier," Kondrusiewicz replied, in his low, Russian-accented voice, with a little chuckle.

When I shook his hand, he looked directly into my eyes and said, "You are an American -- a great country. Let's see how strong your handshake is..."

And he began to squeeze my hand, staring into my eyes, until my knuckles came together and began to sting. I have never shaken hands with any bishop with as strong a grip, and among Churchmen I have met, only Monsignor Aldo Tolotto, an Italian priest who was a missionary for 40 years to the Bedouins of Arabia before serving for a decade as the director of the Domus Santa Marta (where Pope Francis now lives) has a similarly strong handshake.

Kondrusiewicz' name, Thaddeus, is from the Greek Θαδδαῖος, Thaddaios, and from the Aramaic תדי, Taddai / Aday). It is a male name meaning "a heart" or "courageous heart."

So, in a very real sense, in Thaddeus Kondrusiewicz, we have a true "Archbishop Braveheart" -- a courageous warrior of the faith chosen by John Paul II to bear witness to Christ in a country where atheism had been official state policy for 70 years.

And Tadeusz carried out his task, in the most trying of circumstances, in frigid weather, with inadequate resources, never once complaining, like a soldier to whom a great mission has been committed.

And this, in this 100th year since the apparitions of Our Lady in Fatima, Portugal, in 1917, brings to mind the message of Fatima: that, in the end, Russia would "be converted," and that, through such a conversion, a "period of peace" would be granted to our world.

In a time when Russia is in the news every day, when we have difficulty knowing what news is "fake" and what is true, few figures, perhaps, could be of more interest to Catholics in helping us to understand the context of our present cultural and religious situation vis a vis the former Soviet space than Archbishop Kondrusiewicz.

If there is anyone who incarnates the mystery of the message of Fatima, that the faith would be suppressed in Russia, and would then return in that great country, it is arguably Kondrusiewicz.

One day in Rome, more than 15 years ago now, on a May evening, I went out for a stroll on via della Conciliazione, the large street that leads right up to St. Peter's Square. On this beautiful evening, I saw a figure walking towards me, his head slightly bent as if in thought or prayer. I hardly wanted to disturb him. But then I recognized him. I saw it was Tadeusz, also out strolling on this Roman night. He was visiting the Eternal City to consult with John Paul.

"Eccellenza!" I said, trying to draw his attention with a little wave of my hand.

Kondrusiewicz looked up and into my eyes, and said, smiling wryly, as if he were reporting a fact that would be self-explanatory, only two words: "Sto pregando."

"I am praying."

Meaning he could not stop to speak with me.

And then he looked down towards his strong, gnarled, powerful hands. My eyes followed his look, and I saw his rosary beads...

He was praying his rosary.

I nodded, understanding that he could not stop and talk, and he walked on, intent as always on the task before him...


If you cannot attend the event on Wednesday, but would like to support the work of Archbishop Kondrusiewicz, please email me.

This event is being sponsored in part by the Urbi et Orbi Foundation, a project of the non-profit publisher of Inside the Vatican magazine aimed at helping to "build bridges" between the Orthodox and Catholic Churches.

Fallido lanzamiento de "El señor de la Corte. La Historia de Ricardo Lorenzetti"

Natalia Aguiar: "Cuando Carrió apunta contra Lorenzetti actúa sola, no habla por Macri"


La periodista acaba de publicar un polémico libro que aborda la vida del titular de la Corte, desde su infancia en Rafaela hasta su rol clave al frente del Máximo Tribunal de la Nación. En un mano a mano con 3Días, cuenta sobre su tensa relación con el Gobierno, por qué la líder de la CC lo combate y cuáles son sus supuestas ambiciones políticas.

Al día siguiente del lanzamiento de El señor de la Corte. La Historia de Ricardo Lorenzetti, su autora, Natalia Aguiar, recibió un e-mail de la editorial Ediciones B en el que le avisaban que, por "problemas de impresión", habían retirado los ejemplares de las librerías. A este hecho se le sumó que, "por error", la edición impresa había salido a la calle sin el prólogo que había escrito la periodista española Carmen De Carlos. La autora desconfió de la versión y automáticamente habló de censura. A esto se le suma que, durante el proceso de escritura, ella, su familia y amigos recibieron amenazas, según afirma la autora. Las amenazas que denuncia, Aguiar las atribuye al libro en el que aborda desde la infancia de Lorenzetti en Rafaela, hasta su militancia en la Juventud Peronista, así como también sus inicios como abogado y su capacidad para construir poder y hacer buenos negocios (que incluirían, según la autora, empresas a nombre de testaferros) y hasta supuestas irregularidades en los fondos del Poder Judicial.

En un mano a mano con 3Días, Aguiar habla sobre su libro, la tensa relación que existe entre "el hombre más poderoso del país", como lo define a Lorenzetti, y el Gobierno nacional. También, hace alusión a las sospechas que hay en torno a la renuncia del fallecido Carlos Fayt, ex miembro de la Corte Suprema.

¿Qué te atrajo de Lorenzetti como para hacer un libro sobre él?

-Apasionante. Porque es una persona muy poderosa, que genera mucho poder y el poder es atractivo. Y él es una persona atractiva en el sentido de que es muy inteligente, está por encima de la media, es un lector incansable. Entonces, no es estar hablando con uno más. Es un placer hablar con él y es un placer enfrentarlo, en el sentido de develar esa faceta oscura que tiene.


Leer más aquí:

Mélenchon porte un programme chaviste voire tout bonnement soviétique.

Mélenchon, dernier vestige d’Octobre Rouge

Resultado de imagen para melenchon sovietique

Par Eric Verhaeghe.

Bien loin de la tradition révolutionnaire française, Mélenchon porte un programme chaviste voire tout bonnement soviétique.
Certains peuvent se laisser abuser par le projet en apparence simplement révolutionnaire deJean-Luc Mélenchon. Mais le bonhomme dissimule, sous son mauvais caractère et sa verve mordante, un projet d’une ambition soviétique qui n’a rien à envier à celui de Lutte Ouvrière. Il en assure la promotion politique en le rattachant à la tradition révolutionnaire française. Mais c’est une vision beaucoup plus « orientale » qui le porte.


Lire lasuite:

Quelle est l'histoire personnelle de Steve Bannon ? Quels enseignements en a-t-il tiré sur sa vision du monde ?

Ce que l'aveu de l'éminence grise de Donald Trump sur ce qui l'a poussé à embrasser le populisme nous révèle de la nature politique profonde du mouvement qui déstabilise les démocraties occidentales

par Jean-Eric Branaa - 
Edouard Husson 

Pour de nombreux journaux comme le "Wall Street Journal" ou "Vanity Fair", cela ne fait aucun doute : c'est l'histoire familiale de Steve Bannon, haut conseiller stratégique de Donald Trump, qui l'a amené à adopter les thèses populistes et prôner un retour au protectionnisme.

Atlantico : Quelle est l'histoire personnelle de Steve Bannon ? Quels enseignements en a-t-il tiré sur sa vision du monde ?

Jean-Eric Branaa : L’histoire professionnelle de Steve Bannon est plutôt atypique pour un diplômé de Harvard (il y a obtenu son MBA avec mention en 1983) : s’il a intégré Goldman Sachs, il a d’abord brièvement servi dans la marine et, plus tard, a fondé une entreprise de conseil en fusions-acquisitions spécialisée dans les médias, a été producteur à Hollywood, avant de diriger un magazine en ligne, Breitbart, connu pour diffuser la propagande d’extrême droite.

Pour sa part, il se définit comme étant de centre-droit, populiste, conservateur et anti-establishment, comme il l’a confié dans une interview à Bloomberg.

C’est peut-être alors dans son histoire plus intime que l’on peut trouver des éléments plus probants qui permettent de comprendre davantage cet homme : son père, Marty Bannon, a travaillé dur et a économisé le moindre sou durant toute sa vie afin de préparer ses vieux jours, investissant ses économies dans des actions d’AT&T, la compagnie de téléphone pour laquelle il travaillait. Mais, comme beaucoup, il a été rattrapé par la crise financière de 2007, dont il a été une des victimes. Face au crash boursier il a paniqué, vendu ses actions et y a laissé pratiquement toutes ses économies, perdant plus de 100 000 dollars.

Le Wall Street Journal a rapporté cette anecdote en insistant sur l’importance qu’elle avait eu pour son fils Steve, qui est alors entré en guerre contre les élites et leur petit monde, qu’il a taxé de "socialisme des riches", parce qu’elle s’auto-distribue les bénéfices quand il y en a, en ne laissant aux masses que les restes, sous la forme des inconvénients et des effets négatifs, voire destructeurs, de la crise. La vision du monde de Steve Bannon aurait alors été dominée par l’idée qu’il y a une élite intouchable, qui profite de la mondialisation pour s’enrichir et préserver ses privilèges mais délaisse jusqu’à l’intérêt du pays et de ses habitants. Bannon a ainsi théorisé l’idée du "nationalisme économique", mais a aussi trouvé des victimes expiatoires, embrassant des thèses racistes et antisémites, comme le rapporte au Daily Wire Ben Shapiro, ancien éditorialiste de Breitbart. Bannon s’est alors rapproché d’hommes très radicaux, tels que Stephen Miller, que l’on retrouve également dans l’entourage immédiat de Donald Trump aujourd’hui, à la Maison-Blanche : Miller est l’homme qui a écrit la plupart des discours du candidat durant la campagne. Ce sont eux deux qui auraient écrit le premier décret migratoire si controversé, sans consulter qui que ce soit d’autre. Pour Bannon, le nationalisme économique est la seule façon de rendre au peuple les dividendes auquel il a droit et de mettre fin à un cynisme international qui ne profite qu’à un tout petit nombre. Il vise là, en particulier les politiciens qui ne devraient pas pouvoir exercer au sommet du pouvoir pendant toute leur vie, selon le conseiller politique de Trump.

Edouard Husson : Je ne me prononcerai pas sur le détail de sa biographie officielle, qui est presque trop adaptée au rêve américain pour ne pas avoir été un peu stylisée. Une famille en ascension sociale de la classe ouvrière à la classe moyenne. Un parcours personnel qui passe par les forces armées, la finance, Hollywood, les médias pour finir comme l'un des hommes-clé de la Maison Blanche. La force de l'histoire que raconte Bannon, c'est qu'elle trouve un écho chez beaucoup d'Américains convaincus que le "rêve américain" est bloqué, que l'ascension vers la réussite professionnelle et le mérite est arrêtée par une stratification au sommet. Bannon a fréquenté la haute finance puisqu'il a travaillé chez Goldman Sachs. Mais, nous dit sa biographie officielle, l'histoire de son père, dont les achats d'action n'ont pas été récompensés, au contraire, du fait "des manipulations de Wall Street" l'a conduit à sortir de ce système pour faire levier, à partir des médias, et contribuer à réenclencher le rêve américain. J'attire votre attention sur la répétition de l'histoire: à la fin du XIXè siècle américain, le populisme avait connu une première poussée. Mais à l'époque, il n'avait pas trouvé de champion pour imposer ses idées à la Maison Blanche. Je soulignerai aussi la dimension d'utopie que charrie le discours de Bannon. Nous le prenons pour un réactionnaire. Lui explique que les réactionnaires sont les oligarques libéraux et néocons. Ce qu'il veut voir réaliser à Donald Trump, c'est la relance de l'ascenseur social américain. Bannon lui-même, en s'appuyant sur les analyse de Howe (The Fourth Turning) croit à l'avènement prochain d'un nouveau "printemps américain".


Lire la suite:

sábado, 18 de marzo de 2017

Wykład Kiessling pod ochroną policji

Wiadomości z Krakowa

Rebecca Kiessling w Krakowie: Kobiety po aborcji częściej są ofiarą przestępstw i żyją krócej
Łukasz Grzesiczak

56- Powinnam podziękować wszystkim protestującym i wysłać im kwiaty lub kosz owoców. Dzięki nim moja misja w obronie życia mogła dotrzeć do większej liczby osób - mówiła amerykańska działaczka antyaborcyjna Rebecca Kiessling podczas spotkania na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie. A ks. prof. Dariusz Oko skonstatował: - Bojówki marksistowskie, które protestowały przeciw temu spotkaniu na UJ, to ludzie zdolni do przestępstwa
Artykuł otwarty w ramach bezpłatnego limitu prenumeraty cyfrowej

– To zaszczyt, że możemy gościć wielką osobowość. To bohater naszych czasów, daje odważne świadectwo życia – witał ją ks. prof. Jarosław Jagiełło, dziekan Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II.
– Dziękuję za ciepłe powitanie w Polsce, choć nie wszyscy mi takie zgotowali – odpowiedziała Kiessling, która na UPJPII wygłosiła wykład. – Jedna osoba na Facebooku zaproponowała mi połamanie moich nóg – żaliła się.
Przeniesiony wykład Kiessling

Spotkanie miało pierwotnie odbyć się na Uniwersytecie Jagiellońskim, ale przeciwko wykładowi Kiessling na tej uczelni zaprotestowali studenci. W internecie zbierano podpisy przeciwko zaproszeniu jej do Collegium Novum UJ – inicjatorzy akcji podkreślali, że Amerykanka nie jest naukowcem, lecz antyaborcyjną agitatorką.

„Nie zgadzamy się, by w murach uczelni sankcjonowano szarlatanerię i fundamentalizm, nie zgadzamy się na szarganie idei Uniwersytetu” – napisano w treści protestu.

Dlatego też organizatorzy – Koło Naukowe Prawa Kanonicznego Towarzystwa Biblioteki Słuchaczów Prawa UJ i Ordo Iuris – we wtorek zdecydowali o przeniesieniu wykładu na Uniwersytet Papieski (tutaj gospodarzem była Katedra Bioetyki Wydziału Filozoficznego UPJPII).

Amerykańską aktywistkę, która chce, by kobiety nie miały prawa do usuwania ciąży będącej wynikiem gwałtu, powitało przed wejściem na uczelnię kilkunastu przeciwników aborcji z transparentami „Politycy decydują, aborterzy mordują", „Polskie prawo pozwala na aborcję dzieci poczętych w wyniku gwałtu".

- To była spontaniczna pikieta, która nie została wcześniej zgłoszona. Natychmiast skierowaliśmy w okolicę UPJPII nasz patrol – informuje „Wyborczą” mł. insp. Sebastian Gleń, rzecznik prasowy Komendy Wojewódzkiej Policji wKrakowie.

Na sam wykład przyszło ok. 100 osób, głównie studentów z UJ i UPJPII. Spotkanie poprzedziła modlitwa, którą odmówił ks. Dariusz Oko.
Wicepremier Gowin skrytykował uczelnie

Ks. prof. Jarosław Jagiełło podziękował wicepremierowi Jarosławowi Gowinowi za wsparcie wydarzenia.

Minister nauki i szkolnictwa w środę wydał oświadczenie krytykujące władze uczelni, które odmówiły zgody na spotkanie z amerykańską działaczką antyaborcyjną. Ze spotkań z Kiessling wycofały się Uniwersytet Warszawski i Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu.

„Misją uniwersytetu jest dążenie do prawdy. Droga zaś do niej to dialog, ścieranie się przeciwstawnych, racjonalnie uzasadnionych stanowisk, szacunek dla wolności myśli i pluralizmu. Z przykrością muszę stwierdzić, że decyzję władz wspomnianych uniwersytetów odbieram jako zaprzeczenie tych wartości. Konstytucyjna zasada autonomii uczelni służy poszerzaniu wolności badań naukowych oraz wolności słowa. Powinna być gwarancją dla szerokich swobód, a nie narzędziem do ich ograniczania” – napisał Jarosław Gowin.

Wicepremier uważa, że z poglądami Kiessling można się zgadzać lub nie, lecz zabranianie ich artykułowania jest niczym innym jak cenzurą.
„Liczę, że środowisko akademickie przyjmie moje słowa jako głos w obronie fundamentalnej dla uniwersytetu zasady wolności myśli i słowa, a także jako wyraz troski, by polskie uczelnie nie zostały poddane ideologicznemu dyktatowi. Jednocześnie dziękuję wszystkim, zwłaszcza organizacjom studenckim, za jasne wyrażenie sprzeciwu wobec praktyki, która niszczy ducha prawdy” – czytamy w oficjalnym oświadczeniu Jarosława Gowina.
Najpopularniejszy tekst w Google'u

– Powinnam podziękować wszystkim protestującym i wysłać im kwiaty lub kosz owoców. Dzięki nim moja misja w obronie życia mogła dotrzeć do większej liczby osób – mówiła do zgromadzonych Rebecca Kiessling. Podkreślała też swoje polskie korzenie. Jak twierdziła, jej dziadkowie pochodzą z południowej Polski.

Kiessling przedstawiła się jako autorka eseju o filozoficznych kontaktach aborcji, który napisała na studiach. Jak twierdziła, przez lata był to najpopularniejszy tekst na ten temat w wyszukiwarce Google.
– Jednak nie ma nic lepszego od dzielenia się własną historią – powiedziała. I podczas 90-minutowego spotkania opowiedziała historię swojego życia.

Antyaborcyjna działaczka mówiła o tym, jak w wieku 18 lat dowiedziała się, że jest ofiarą gwałtu, który przeżyła jej biologiczna matka. Tuż po urodzeniu została adoptowana i wychowana w rodzinie żydowskiej. – Swoje życie zawdzięczam prawodawcom w stanie Michigan, którzy wprowadzili zakaz aborcji. To prawdziwi bohaterowie – powiedziała.

Kiessling mówiła także o poszukiwaniach swojej biologicznej matki, gwałcie i światopoglądowej dyskryminacji, której doświadczyła na liberalnym amerykańskim uniwersytecie.

Rebecca Kiessling opowiadała też o rodzicach, którzy pokazują dzieciom zdjęcia USG z okresu ciąży. – Nawet małe dzieci wiedzą, że to dziecko. Dlaczego nie potrafią tego zrozumieć zwolennicy aborcji? – pytała. Sama przekonywała, że kobiety dokonujące aborcji żyją krócej, częściej padają ofiarą przestępstw. Kobiety podejmujące decyzję o aborcji porównała do zwierząt, które w obliczu zagrożenia zjadają swoje małe.
Wykład Kiessling pod ochroną policji

Po wykładzie przyszedł czas na pytania z sali, które zadawali ks. prof. Dariusz Oko i katolicka dziennikarka. – Bojówki marksistowskie, które protestowały przeciw temu spotkaniu na UJ, to ludzie zdolni do przestępstwa. Dlatego to spotkanie musi odbyć się pod ochroną policji. W okresie komunizmu odbywały się na naszej uczelni spotkania organizowane przez Karola Wojtyłę, które nie podobały się komunistom. Dziś są tu spotkania, które nie podobają się neomarksistom. To pokazuje, ze Kościół jest miejscem wolności – powiedział ks. prof. Dariusz Oko.

Sprawdziliśmy, czy – zgodnie z tym, co powiedział ks. Oko – rzeczywiście policja ochraniała wykład. - Spotkanie odbyło się na terenie uniwersytetu, w żaden sposób nie było przez nas specjalnie chronione. Obecność policjantów przed uczelnią była spowodowana jedynie niezgłoszoną wcześniej spontaniczną pikietą – tłumaczy rzecznik policji Sebastian Gleń.

Takich spotkań będzie więcej

Na zakończenie wykładu ks. prof. Tadeusz Biesaga z Katedry Bioetyki Wydziału Filozoficznego UPJPII skrytykowałUniwersytet Jagielloński, który jego zdaniem, odwołując spotkanie z Rebeccą Kiessling, zdezerterował pod naporem postkomunistów. Ks. Biesaga podziękował Ordo Iuris, zachęcił młodych do większej aktywności w walce ze zwolennikami aborcji i zapowiedział kolejne podobne spotkania na Uniwersytecie Papieskim.

NASZ WYWIAD. Rebecca Kiessling o odwołaniu przez UJ i UW jej wykładu

NASZ WYWIAD. Rebecca Kiessling o odwołaniu przez UJ i UW jej wykładu: „Zakładałam, że w Polsce istnieje wolność słowa"

W Stanach Zjednoczonych kobiety ciężarne są bardzo częstymi ofiarami, ponieważ pragną dziecka, ale oczekuje się, że dokonają aborcji. Bardzo wielu mężczyzn jest bardzo zdeterminowanych, aby zaciągnąć kobietę będącą w ciąży do kliniki aborcyjnej

—mówi w rozmowie z portalem Rebecca Kiessling, prawnik i działaczka pro-life, prezes organizacji „Save the 1”.

Rebecca urodziła się 22 lipca 1969 r. w Michigan. Wychowała się w żydowskiej rodzinie, która adoptowała ją, gdy była niemowlęciem. W wieku 18 lat poznała swoją biologiczną matkę i dowiedziała się, że jest dzieckiem poczętym w wyniku gwałtu, a żyje tylko dlatego, że ówczesne amerykańskie prawo zakazywało aborcji. Jest to jej pierwsza wizyta w Polsce, do której przybyła, aby wygłosić cykl wykładów w Warszawie, Lublinie, Krakowie, Toruniu i Łomiankach. To Pani pierwsza wizyta w Polsce i można powiedzieć, że przyjęcie nie było najcieplejsze. Pewne środowiska studenckie na Uniwersytecie Jagiellońskim złożyły petycję, aby odwołać Pani wykład na uczelni. Okazało się, że również władze uczelni w Warszawie czy Toruniu zdecydowały się odwołać Pani wystąpienia.Zdziwiło to Panią, czy może jest to coś z czym się Pani już niejednokrotnie spotkała?

Rebecca Kiessling: Muszę przyznać, że nie jestem zaskoczona protestami środowisk studenckich. Zaskoczyło mnie coś zupełnie innego, mianowicie to, że uniwersytety zdecydowały się na odwołanie spotkań ze mną. Jest nie do pomyślenia, aby podobna sytuacja miała miejsce w Stanach Zjednoczonych. Zakładałam, że w Polsce także istnieje wolność słowa, a przecież społeczeństwo amerykańskie jest o wiele bardziej liberalne niż polskie, a mimo to, takie sytuacje się nie zdarzają. Z drugiej strony, dzięki tym protestom moja wizyta uzyskała dodatkowy rozgłos. Z chęcią wysłałabym tym osobom bukiet kwiatów z wdzięczności, bo dzięki nim, mam o wiele większy rozgłos i większe możliwości oddziaływania.

Skupmy się na chwilę na Stanach Zjednoczonych. Jednym z pierwszych ruchów nowego prezydenta Stanów Zjednoczonych - Donalda Trumpa, było obcięcie dofinansowania dla klinik proaborcyjnych. Czego ruchu pro-life w Ameryce oczekują od nowej administracji w Waszyngtonie?

Muszę przyznać, że nie jestem wielką fanką Donalda Trumpa. Powiedział on wiele potwornych i poniżających rzeczy o kobietach. Ponadto Trump podpisał dekret o przywróceniu „Mexico City Policy”, które zakłada finansowanie aborcji dzieci poczętych w wyniku gwałtu. Każdy akt przyjmowany przez Trumpa dotyczący odcięciafunduszy państwowych od ruchów aborcyjnych robi wyjątek i zakłada państwowy sponsoring aborcji dzieci poczętych wyniku gwałtu. Muszę przyznać, że jest to o wiele gorsze, niż opinia, z którą się czasem spotykam, gdy ktoś mówi mi, że moja mama i tak powinna mieć prawo do dokonania aborcji. Dekret podpisany przez Trumpa pozwala na finansowanie aborcji z naszych podatków. To już nie jest wolność indywidualna, to jest ogólnopaństwowe poparcie.

Jednak dekrety podpisane przez prezydenta Trumpa spotkały się protestami…

To było nic w porównaniu z liczbą osób, które uczestniczyły w „Marszu za życiem” kilka dni później. Trumpowi trzeba jednak przyznać, że odegrał istotną rolę, aby „Marsz dla życia” był w tym roku rekordowo liczny i doczekał się zainteresowania ze strony mediów.

Rozmumiem, że ze strony Barcka Obamy, nie mogliście liczyć na pomoc.

Nie. Muszę jednak przypomnieć, że Obama podpisał ustawę o ochronie dzieci poczętych w wyniku gwałtu, która odbierała prawa rodzicielskie gwałcicielom. Autorem tej ustawy jest moja organizacja. Kobiety, które wiedzą, że będą miały gwarancję, że gwałciciel pozostanie bez prawa do opieki nad dzieckiem, będą chętniej decydowały się na urodzenie dziecka. Rozmawiałam już z przedstawicielami polskiego parlamentu właśnie w kwestii wprowadzenia Polsce takiego prawa.



Universidades públicas cancelan las charlas de oradora estadounidense provida

Cuatro universidades fueron presionadas por la izquierda radical esta semana para cancelar las presentaciones de Rebecca Kiessling, portavoz estadounidense pro-vida.

(LifeSiteNews/InfoCatólica) Cuatro universidades fueron presionadas por la izquierda radical esta semana para cancelar las conferencias de Rebecca Kiessling, portavoz estadounidense pro-vida, forzando a los organizadores a trasladar sus presentaciones a lugares alternativos.

La organización polaca «Ordo Iuris Institute for Legal Culture» invitó a Kiessling a hablar principalmente en ciudades universitarias. Kiessling es una madre estadounidense y abogada que fue concebida por una violación.

El plan era conocer a estudiantes, periodistas, políticos y activistas pro-vida. Kiessling escribió en su página de Facebook que ella vino a «hablar en nombre de los esfuerzos de la Ordo Iuris para eliminar la excepción al aborto de la ley de 1993».

Joanna Zając de Ordo Iuris explicó a LifeSiteNews que Kiessling tenía planificado impartir sus conferencias en cuatro universidades públicas, en Varsovia, Wrocław, Toruń y Cracovia, pero todas fueron canceladas por causa de las protestas de activistas de izquierda, incluido el radical Partido Juntos. La Universidad de Varsovia retrocedió porque el evento «promovió creencias específicas y no fue una discusión académica».

Los organizadores acordaron cambiar el formato del evento de una conferencia a una discusión y todavía esperaban que Kiessling pudiera hablar en la universidad. En otros casos, los organizadores simplemente trasladaron el evento a otro lugar.

La única universidad que no sucumbió a la presión fue la Universidad Católica en Lublin, donde la aparición de Kiessling se dio como estaba prevista.

«Nunca he tenido un discurso cancelado en los Estados Unidos», explicó la conocida conferencista provida.

En Canadá, ocurrió una vez, pero el colegio comunitario «rápidamente reprogramó el evento con una disculpa por la confusión», dijo Kiessling a LifeSiteNews.

Se pronuncia el ministro de Ciencia y Educación Superior

El ministro de Ciencia y Educación Superior, Jarosław Gowin,calificó las acciones de «censura» de las instituciones polacas universitarias. En un comunicado publicado en el sitio web del gobierno, apoyó el derecho a la libertad de expresión, en particular el derecho de Kiessling a hablar en los campus universitarios de Polonia. Rebecca comentó al saberlo que estaba «absolutamente emocionada» por su declaración.

Sorpresa ante las decisiones de las Universidades

Kiessling dijo en un video que no se sorprendió al ver «matones que querían silenciarla», pero se sorprendió de que las universidades cancelaran el evento.

«En Estados Unidos, serían demandados por esto», agregó.

Las protestas aumentaron su difusión

Kiessling, una madre de cinco hijos, agradeció a los manifestantes porque la ayudaron a «llegar a mucha más gente con toda la atención de los medios de comunicación». Ella le dijo a LifeSiteNews que estaba muy contenta de que varias otras universidades la invitaran a hablar cuando las otras cancelaron. 

La participación en esos eventos fue fenomenal.

«Me siento como si quisiera enviarles una cesta de frutas o un ramo de flores a aquellos que protestaron por haber compartido mi historia, porque ahora ha llegado a mucha más gente de la que jamás habría llegado si estuviera hablando en una universidad», dijo Kiessling.

Visitando Polonia por primera vez, comentó que su abuela, a quien ella atribuye por enseñarle sobre temas pro-vida, vino a los Estados Unidos desde la región polaca de Galicia, cuando su familia huyó de la ocupación nazi del país.

Durante su visita ha tenido casi sin parar entrevistas con los medios de comunicación y un calendario completo mientras estaba en el país. Al final de su primer día en Polonia, su historia fue cubierta por más de 100 periódicos polacos.

Amenazas violentas

Parte de la atención ha sido negativa, pues alguien en Facebook amenazó con romperle las piernas.

«Ojalá, pronto se enterará de la policía», bromeó. «Buen intento de asustarme, pero no voy a ser silenciada y no voy a vivir con miedo» respondió ante las amenazas de los fanáticos abortistas.

Mariusz Dzierżawski, de la Fundación Derecho a la Vida, vio a Kiessling hablar en el Parlamento polaco. Dijo a LifeSiteNews que «su testimonio es muy convincente, muy emotivo y personalpero no demasiado melodramático». Agregó que gracias a ella, su determinación de luchar por el derecho a vivir creció aún más.

Su historia: salvada de ser abortada

De hecho, la historia de Kiessling sobre la violación y la adopción es impactante y persuasiva. Fue concebida cuando su madre fue brutalmente agredida por un extraño, un violador en serie. Dada en adopción, ella se enteró de su origen cuando tenía 18 años. La madre biológica de Kiessling admitió a ella que ella habría abortado si el aborto hubiese sido legal en ese entonces.

Las experiencias de Kiessling le enseñaron la importancia de la protección legal para los no nacidos. Es por eso que ha estado luchando para eliminar la excepción de violación. Ella creó la organización «Save The 1» que ayuda a las víctimas de agresión sexual y las concebidas en violación. Su trabajo cambió la mente de su madre sobre el tema, así como la del ex gobernador de Texas Rick Perry.

Frutos de conversión

A pesar de las cancelaciones, Kiessling ya ha tenido un impacto positivo en Polonia. Ella escribió en su página de Facebook que después de hablar en la universidad católica en Lublin, una estudiante vino hasta ella para decirle que cambió su forma de pensar sobre aborto. El atestado auditorio dio a Kiessling una ovación de pie al final de su discurso, y sólo cinco personas se habían presentado para protestar de antemano.

«Fue un gran éxito», escribió Kiessling.